Nie zawsze musisz korzystać z radców prawnych

W postępowaniach sądowych i administracyjnych możesz skorzystać z pomocy podmiotów niezależnych od prawniczych samorządów zawodowych.

Zawód radcy prawnego jest wyłącznie jednym z zawodów prawniczych, którego zasady wykonywania w stanie prawnym aktualnym na dzień napisania niniejszego artykułu są ustanowione w Ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. 1982 Nr 19 poz. 145 z późn. zm.). Przepisy tej Ustawy stanowią, iż:

Art. 23. Prawo wykonywania zawodu radcy prawnego powstaje z chwilą dokonania wpisu na listę radców prawnych i złożenia ślubowania

Art. 24. 1. Na listę radców prawnych może być wpisany ten, kto: 1) ukończył wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskał tytuł magistra lub zagraniczne (…)

2. Wpis osoby, która uzyskała pozytywny wynik z egzaminu radcowskiego, lub osób, o których mowa w art. 25 ust. 1 i 2, następuje na ich wniosek. Uchwałę w sprawie wpisu podejmuje rada okręgowej izby radców prawnych właściwa odpowiednio ze względu na – miejsce odbycia aplikacji radcowskiej, miejsce złożenia wniosku lub miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o wpis.

Art. 28. 1. Zawieszenie prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego następuje w wypadku: (…) 2) podjęcia pracy w organach wymiaru sprawiedliwości, w organach ścigania lub kancelarii notarialnej; (…)

W ustawie nie ma ani jednego przepisu stanowiącego, iż wykonywanie zawodu radcy prawnego przez magistrów prawa jest równoznaczne z posiadaniem przez niego większej wiedzy i umiejętności prawniczych niż wiedza i umiejętności magistrów prawa niewykonujących tego zawodu jak też innych zawodów prawniczych, których wykonywanie zgodnie z prawem polskim wymaga podlegania pod którąkolwiek z rad prawniczych samorządów zawodowych. Przypominam, że zgodnie z przepisami Ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. 2018 poz. 1668) nadawanie tytułów zawodowych należy do uprawnień szkół wyższych a nie prawniczych samorządów zawodowych:

Art. 2. Misją systemu szkolnictwa wyższego i nauki jest prowadzenie najwyższej jakości kształcenia oraz działalności naukowej, kształtowanie postaw obywatelskich, a także uczestnictwo w rozwoju społecznym oraz tworzeniu gospodarki opartej na innowacjach.

Art. 15. <1. Uczelnia jest uczelnią zawodową, jeżeli prowadzi kształcenie uwzględniające potrzeby otoczenia społeczno-gospodarczego oraz nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 14 ust. 1.>(…)

2. Uczelnia zawodowa prowadzi kształcenie na studiach wyłącznie o profilu praktycznym. (…)

4. Uczelnia zawodowa może prowadzić: (…)

2) jednolite studia magisterskie; (…)

Art. 77. 1. Absolwent studiów otrzymuje dyplom ukończenia studiów na określonym kierunku i profilu potwierdzający wykształcenie wyższe oraz tytuł zawodowy:(…)

2) magistra, magistra inżyniera albo równorzędny potwierdzający wykształcenie wyższe na tym samym poziomie – w przypadku studiów drugiego stopnia i jednolitych studiów magisterskich.

Tym samym brak jest podstaw prawnych do twierdzenia, że magistrowie prawa niewykonujący któregokolwiek z zawodów prawniczych objętych ustawowo podleganiem pod którąkolwiek z rad samorządów zawodowych, w szczególności pod kolegialne sądy dyscyplinarne, posiadają mniejszą wiedzę i umiejętności niż magistrowie prawa wykonujący zawód radcy prawnego. Takie postępowanie może być uznane jako wprowadzanie nie-prawników w błąd w celu wyeliminowania konkurencji i przechwycenia klientów dla swojej grupy zawodowej.

Również twierdzenie, iż wyłącznie radcowie prawni i adwokaci mają uprawnienia do wykonywania czynności pełnomocnika procesowego, nie znajduje oparcia w aktualnym stanie prawnym:

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960 Nr 30 poz. 168 z późn. zm.):

Art. 33. § 1. Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. (…)

§ 4. W sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony.

Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. 1964 Nr 43 poz. 296 z późn. zm.):

Art. 8. Organizacje pozarządowe, których zadanie statutowe nie polega na prowadzeniu działalności gospodarczej, mogą dla ochrony praw obywateli, w wypadkach przewidzianych w ustawie, wszcząć postępowanie oraz wziąć udział w toczącym się postępowaniu.

Art. 61. § 1. Organizacje pozarządowe w zakresie swoich zadań statutowych mogą, za zgodą osoby fizycznej wyrażoną na piśmie, wytaczać powództwa na jej rzecz w sprawach o:

1) alimenty;

2) ochronę środowiska;

3) ochronę konsumentów;

4) ochronę praw własności przemysłowej;

5) ochronę równości oraz niedyskryminacji przez bezpodstawne bezpośrednie lub pośrednie zróżnicowanie praw i obowiązków obywateli.

§ 2. W sprawach wymienionych w § 1 organizacje pozarządowe w zakresie swoich zadań statutowych mogą, za zgodą osoby fizycznej wyrażoną na piśmie, przystąpić do niej w toczącym się postępowaniu.

§ 3. Za zgodą przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, wyrażoną na piśmie, organizacja pozarządowa, której jest on członkiem, może na jego rzecz wytoczyć powództwo lub przystąpić do niego w toczącym się postępowaniu w sporze z innym przedsiębiorcą o roszczenia wynikające z prowadzonej działalności gospodarczej.

§ 4. Do pozwu lub pisma obejmującego przystąpienie organizacja pozarządowa dołącza wyrażoną na piśmie zgodę osoby fizycznej.

Art. 62. § 1. Do organizacji pozarządowych wytaczających powództwa na rzecz osób fizycznych stosuje się odpowiednio przepisy o prokuratorze wytaczającym powództwo na rzecz oznaczonej osoby, z wyjątkiem art. 58 zdanie drugie (tj. w sprawach o roszczenia majątkowe prawomocne rozstrzygnięcie sprawy nie pozbawia strony zainteresowanej, która nie brała udziału w sporze, możności dochodzenia swoich roszczeń w całości lub w tej części, w której nie zostały zasądzone).

§ 2. Do przystąpienia organizacji pozarządowych do strony w toczącym się postępowaniu stosuje się odpowiednio przepisy o interwencji ubocznej, do której nie mają odpowiedniego zastosowania przepisy o współuczestnictwie jednolitym.

Art. 63. Organizacje pozarządowe wymienione w artykułach poprzedzających, które nie uczestniczą w sprawie, mogą przedstawiać sądowi istotny dla sprawy pogląd wyrażony w uchwale lub w oświadczeniu ich należycie umocowanych organów.

Art. 87. § 1. Pełnomocnikiem może być adwokat lub radca prawny, w sprawach własności intelektualnej także rzecznik patentowy, a w sprawach restrukturyzacji i upadłości także osoba posiadająca licencję doradcy restrukturyzacyjnego, a ponadto osoba sprawująca zarząd majątkiem lub interesami strony oraz osoba pozostająca ze stroną w stałym stosunku zlecenia, jeżeli przedmiot sprawy wchodzi w zakres tego zlecenia, współuczestnik sporu, jak również małżonek, rodzeństwo, zstępni lub wstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia.

§ 2. Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Osoba prawna prowadząca, na podstawie odrębnych przepisów, obsługę prawną przedsiębiorcy, osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej może udzielić pełnomocnictwa procesowego – w imieniu podmiotu, którego obsługę prawną prowadzi – adwokatowi lub radcy prawnemu, jeżeli została do tego upoważniona przez ten podmiot.

§ 3. W sprawach o ustalenie i zaprzeczenie pochodzenia dziecka i o roszczenia alimentacyjne pełnomocnikiem może być również przedstawiciel właściwego w sprawach z zakresu pomocy społecznej organu jednostki samorządu terytorialnego oraz organizacji społecznej, mającej na celu udzielanie pomocy rodzinie.

§ 4. W sprawach związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego pełnomocnikiem rolnika może być również przedstawiciel organizacji zrzeszającej rolników indywidualnych, której rolnik jest członkiem.

§ 5. W sprawach związanych z ochroną praw konsumentów pełnomocnikiem może być przedstawiciel organizacji, do której zadań statutowych należy ochrona konsumentów.

Art. 872. § 1. W postępowaniu w sprawach własności intelektualnej obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów, radców prawnych lub rzeczników patentowych. (…)

§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się w postępowaniu, w którym wartość przedmiotu sporu nie przekracza dwudziestu tysięcy złotych.

§ 3. Sąd może zwolnić stronę, na wniosek lub z urzędu, z obowiązkowego zastępstwa przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, jeżeli okoliczności, w tym stopień zawiłości sprawy, nie uzasadniają obowiązkowego zastępstwa. Zwolnienie może nastąpić w każdym stanie sprawy, w tym także na wniosek strony złożony w piśmie procesowym.

§ 4. W sprawach związanych z ochroną praw własności przemysłowej pełnomocnikiem twórcy projektu wynalazczego może być również przedstawiciel organizacji, do której zadań statutowych należą sprawy popierania własności przemysłowej i udzielania pomocy twórcom projektów wynalazczych.

Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. 1997 Nr 89 poz. 555 z późn. zm.):

Art. 3. W granicach określonych w ustawie postępowanie karne odbywa się z udziałem czynnika społecznego.

Art. 90. § 1. W postępowaniu sądowym udział w postępowaniu może zgłosić organizacja społeczna, jeżeli zachodzi potrzeba ochrony interesu społecznego lub interesu indywidualnego, objętego zadaniami statutowymi tej organizacji, w szczególności ochrony wolności i praw człowieka.

§ 2. W zgłoszeniu organizacja społeczna wskazuje interes społeczny lub indywidualny, objęty zadaniami statutowymi tej organizacji, oraz przedstawiciela, który ma reprezentować tę organizację. Do zgłoszenia dołącza się odpis statutu lub innego dokumentu regulującego działalność tej organizacji. Przedstawiciel organizacji społecznej przedkłada sądowi pisemne upoważnienie.

§ 3. Sąd dopuszcza przedstawiciela organizacji społecznej do występowania w sprawie, jeżeli przynajmniej jedna ze stron wyrazi na to zgodę. Strona może w każdym czasie cofnąć wyrażoną zgodę. W wypadku braku zgody choćby jednej ze stron na występowanie w sprawie przedstawiciela organizacji społecznej sąd wyłącza tego przedstawiciela od udziału w sprawie, chyba że jego udział leży w interesie wymiaru sprawiedliwości.

§ 4. Sąd dopuszcza przedstawiciela organizacji społecznej do występowania w sprawie pomimo braku zgody stron, jeżeli leży to w interesie wymiaru sprawiedliwości.

§ 5. Sąd odmawia dopuszczenia przedstawiciela organizacji społecznej do występowania w sprawie, jeżeli stwierdzi, że wskazany w zgłoszeniu interes społeczny lub indywidualny nie jest objęty zadaniami statutowymi tej organizacji lub nie jest związany z rozpoznawaną sprawą.

§ 6. Sąd może ograniczyć liczbę przedstawicieli organizacji społecznych występujących w sprawie, jeżeli jest to konieczne dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania. Sąd wzywa wówczas oskarżyciela i oskarżonego do wskazania nie więcej niż dwóch przedstawicieli organizacji społecznych, którzy będą mogli występować w sprawie. Jeżeli w sprawie występuje więcej niż jeden oskarżony lub więcej niż jeden oskarżyciel, każdy z nich może wskazać jednego przedstawiciela. Niewskazanie przedstawiciela uznaje się za cofnięcie zgody na jego występowanie w sprawie. Niezależnie od stanowisk stron sąd może postanowić o dalszym udziale poszczególnych przedstawicieli organizacji społecznych, jeżeli ich udział leży w interesie wymiaru sprawiedliwości.

Art. 91. Dopuszczony do udziału w postępowaniu sądowym przedstawiciel organizacji społecznej może uczestniczyć w rozprawie, wypowiadać się i składać oświadczenia na piśmie.

Treść powyższych przepisów dowodzi, że do wykonywania czynności zastępstwa procesowego w zakresie uregulowanym w ustawie absolutnie nie jest konieczny wpis na listę radców prawnych lub adwokatów – grupy zawodowej, która sama się wybiera ale również sama się osądza. Zgodnie z art. 29 Ustawy o radcach prawnych Skreślenie z listy radców prawnych następuje w wypadku: (…) 6) orzeczenia dyscyplinarnego (…) o pozbawieniu prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego. Oznacza to, iż każdy magister prawa wykonujący zawód radcy prawnego zależny jest od widzi-mi-się sądów dyscyplinarnych, które są organami samorządu radców prawnych. W przypadku przegrania postępowania i negatywnego rozpatrzenia odwołania przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego. Osobiście uważam, iż w 99% wszelkich spraw nie ma ona najmniejszego sensu, bowiem zgodnie z art. 86 § 1 Ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym z późn. zm. Jeżeli skład Sądu Najwyższego uzna, że przedstawione zagadnienie wymaga wyjaśnienia, a rozbieżności – rozstrzygnięcia, podejmuje uchwałę, w przeciwnym razie odmawia jej podjęcia, a jeżeli podjęcie uchwały stało się zbędne – umarza postępowanie.

Drogi Czytelniku, odpowiedz sobie teraz sam na pytanie, czy radca prawny lub adwokat, który otrzyma od mecenasa wyżej stojącego w swoim samorządzie zawodowym polecenie przegrania sprawy (tj. oszukania swojego klienta), postąpi zgodnie z prawem i będzie uczciwy, czy z obawy o utratę swoich uprawnień dopuści się przestępstwa z art. 286. § 1. Ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. 1997 Nr 88 poz. 553 z późn. zm.), który stanowi, iż Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8? Nie sądzę, aby za takie działania spotkała radcę prawnego jakakolwiek odpowiedzialność, bowiem środowiska samorządów prawniczych chronią swoich członków dopóki zachowują oni wobec nich lojalność – w tym ponad obowiązujące prawo. W języku polskim jest kilka przysłów określających takie zjawisko. Na przykład „kruk krukowi oka nie wykole”, lub znane w społeczności Konstancina-Jeziorny wulgarne „kurwa kurwie łba nie urwie”.

Znając środowiska prawnicze i powszechne skażenie ich moralną patologią, a dotyczy to również środowisk uczelnianych, ostrożnie wybieram prawników, z którymi współpracuję. Nie zaufałbym za żadne skarby radcy prawnemu lub adwokatowi, gdybym wcześniej nie poznał ich osobiście jako ludzi. Bowiem tylko na podstawie charakteru i osobowości człowieka możliwe jest ustalenie, czy jest to osoba godna zaufania. W środowisku radców prawnych takich osób jest niewiele. Nie mniej, nawet pośród węgla, smoły i błota czasami można odnaleźć diament nieskażony moralną patologią prawniczych samorządów zawodowych. I gdy takie osoby polecam, ręczę za nie swoim nazwiskiem. Przypominam też, że nie zawsze konieczne jest korzystanie z usług magistrów prawa wykonujących zawód radcy prawnego. W ogromnej większości spraw równie dobrze pomoże nie-radca prawny. Przy wyborze prawnika zasadne jest kierowanie się przede wszystkim charakterem, osobowością i inteligencją kandydata. Nie sposób jest być Alfą i Omegą w każdej dziedzinie. Uczciwy prawnik jeżeli nie posiada wiedzy, umiejętności i czasu niezbędnych do wygrania konkretnej sprawy, uzupełni ją lub skieruje klienta do prawnika, który takimi dysponuje. Uczciwy magister prawa nie wprowadza nie-prawników w błąd twierdzeniami, że magistrowie prawa wykonujący zawód radcy prawnego są lepiej przygotowani do udzielania pomocy prawnej niż magistrowie prawa, którzy z różnych powodów nie wykonują lub nie chcą wykonywać tego zawodu.


Jeżeli niniejszy artykuł spodobał się Tobie, wspomóż mnie poprzez wpłatę dowolnej kwoty na mój rachunek bankowy podany w nagłówku strony lub poprzez paypal: paypal.me/adamkloszewski


284 wyświetlenia0 komentarz

Ostatnie posty

Zobacz wszystkie