Faszystowskie pobicie kobiety przez policjanta

Zaktualizowano: lip 6

Policjant damski bokser bezczelnie pobił 22-letnią Kobietę w Olsztynie

W niniejszym artykule opisuję sytuację związaną z działaniami funkcjonariusza policji sierżanta sztabowego Piotra Szmita w Olsztynie wobec Pani Pauliny Ilnickiej - film pod linkiem:


https://www.olsztyn.com.pl/artykul,policjanta-sie-nie-dotyka-bo-mozna-sobie-zlamac-kregoslup-mamy-komentarz-22-letniej-kobiety-oswiadczenie,29191.html?fbclid=IwAR1X01m9eXv6w6RFip7rWCVbvonkYfZ5qS4vr7iFNxwZXBQnCqh2nwJ8R0c


zaś nagranie z zarejestrowanym jego działaniem i wypowiedziami pod linkiem:


https://www.facebook.com/tomasz.rozanski.520/videos/541455903455403/UzpfSTEwMDAyNzcyOTkzNTM1Mjo1NDI2Mzg5NTMzMzcwOTg/?__tn__=%2CdCH-R-R&eid=ARAvdUAVWIQ2oJGnIY-N-oIBI8fweAYSKBK8wjEn-dKaePYRuozBkigPHFAfKsHhUdm2he5vQwShMnoY&hc_ref=ARQAwl20xUsg1pUHQRMTacmP2HoAcOHye6PUrBn6uRezjIynivJOKmqEBgHAlUuqOLo&fref=nf


Z tego też powodu, w oparciu o art. 304 par. 1 Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz.U.2020.0.30 t.j.), zawiadomiliśmy Ministra Sprawiedliwości Prokuratora Generalnego o podejrzeniu popełnienia przestępstw, tj.


1. w dniu 7 kwietnia 2020 r. sierżant sztabowy Piotr Szmit z KMP Olsztyn przy współudziale pozostałych funkcjonariuszy biorących udział w interwencji podczas legitymowania Pauliny Ilnickiej, dopuścił się wobec niej naruszenia nietykalności cielesnej poprzez przewrócenie i bezpodstawne przeprowadzenie kontroli osobistej, a także zastosowanie wobec niej gróźb karalnych, jako presji w celu wymuszenia przyjęcia wystawionych mandatów, z których przychody zasilają Skarb Państwa, oraz sprawienia radości komendantowi KMP w Olsztynie, co wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 231 par. 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz.U. z 1997 r. nr 88, poz. 553 z późn. zm.), zgodnie z którym Funkcjonariusz publiczny, który, przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (bezpodstawne wzbogacenie Skarbu Państwa) lub osobistej (ucieszenie się komendanta), podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10, w zb. z art. 217 par. 1 tej ustawy, który stanowi, iż Kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku, w zb. z art. 190 par. 1 k.k. Kto stosuje przemoc wobec osoby lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia innej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3, w zw. z art. 160 § 1 k.k., który stanowi iż Kto naraża człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.


2. funkcjonariusz kierujący radiowozem nie wyłączył silnika podczas postoju na drodze trwającego dłużej niż 1 minuta (tj. przez czas interwencji), co jest zabronione na mocy art. 60 ust. 2 pkt. 3 ustawy — prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1260), który stanowi, iż Zabrania się kierującemu: (…) pozostawiania pracującego silnika podczas postoju na obszarze zabudowanym; w zw. z art.2 pkt. 30) tej ustawy, który stanowi iż Użyte w ustawie określenia oznaczają: (…),,postój pojazdu" - unieruchomienie pojazdu niewynikające z warunków lub przepisów ruchu drogowego, trwające dłużej niż 1 minutę; co wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 97 Ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń (Dz.U.2019.0.821 t.j.), który stanowi iż Uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, który wykracza przeciwko innym przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym lub przepisom wydanym na jej podstawie, podlega karze grzywny do 3.000 złotych albo karze nagany.


3. oficer prasowy KMP w Olsztynie podkom. Rafał Prokopczyk dopuścił się zniesławienia z art. 212 par. 2 k.k., który stanowi iż Kto pomawia za pomocą środków masowego komunikowania, inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku, poprzez umieszczenie w mediach oczerniających Paulinę Ilnicką fałszywych informacji dotyczących interwencji z dnia 7 kwietnia 2020 r. oraz rażącej i oczywistej obrazy art. 14 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalonej przez Zgromadzenie Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjętej przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu 25 maja 1997 r., podpisanej przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r. (Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483), który stanowi iż Rzeczpospolita Polska zapewnia wolność prasy i innych środków społecznego przekazu, w zw. z art. 54 ust. 1 Konstytucji, który stanowi, iż Każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji; i ust. 2 zd. 1, który stanowi, iż Cenzura prewencyjna środków społecznego przekazu oraz koncesjonowanie prasy są zakazane, w zw. z art. 189 § 1 k.k., który stanowi iż Kto pozbawia człowieka wolności, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. W niniejszej sprawie usiłowanie przez rzecznika wprowadzenia w błąd dotyczy całego Narodu Polskiego, a więc Suwerena. Jest to czyn związany z w/w przestępstwami, mający na celu ukrywanie przed opinią publiczną jak też wymiarem sprawiedliwości wątpliwych pod względem legalności czynów popełnianych przez policjantów, w tym przypadku opisanych powyżej, wypełnia więc znamiona przestępstwa poplecznictwa z art. 239 § 1 k.k., który stanowi iż Kto utrudnia lub udaremnia postępowanie karne, pomagając sprawcy przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego uniknąć odpowiedzialności karnej, w szczególności kto sprawcę ukrywa, zaciera ślady przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego albo odbywa za skazanego karę, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.


Dowody:

1) https://www.olsztyn.com.pl/artykul,to-nie-jest-tvn-to-jest-prawdziwe-zycie-co-naprawde-zdarzylo-sie-podczas-interwencji-wobec-22-latki-w-olsztynie,29184.htmlolsztynie,29184.html

2) https://www.olsztyn.com.pl/artykul,policjanta-sie-nie-dotyka-bo-mozna-sobie-zlamac-kregoslup-mamy-komentarz-22-letniej-kobiety-oswiadczenie,29191.html

3) https://www.rpo.gov.pl/sites/default/files/Wyst%C4%85pienie%20do%20KMP%20w%20Olsztynie%2015.4.2020.pdf


Jako, ze jest podkom. Rafał Prokopczyk jest rzecznikiem prasowym komendanta KMP w Olsztynie, zasadne jest domniemanie, że działał na jego rozkaz.


4. rzecznik prasowy Komendanta Głównego Policji doktor nauk prawnych Mariusz Ciarka dopuścił się zniesławienia z art. 212 par. 2 k.k. poprzez publikację w mediach oczerniających Paulinę Ilnicką fałszywych informacji a także złożenie oświadczenia, że solidaryzuje się z podejrzanymi, tj. co wypełnia znamiona przestępstwa poplecznictwa z art. 239 § 1 k.k. Jest to czyn związany z w/w przestępstwami, dlatego podlega rozpoznaniu łącznie z nimi.


Dowody:

1) https://wiadomosci.onet.pl/tylko-w-onecie/koronawirus-policja-wyjasnia-kontrowersyjne-nagrania-z-interwencji/7s66vx5?utm_source=l.facebook.com_viasg_wiadomosci&utm_medium=referal&utm_campaign=leo_automatic&srcc=ucs&utm_v=2

2) https://www.facebook.com/PolicjaPL/posts/3268492876505176


Jako, że doktor nauk prawnych Mariusz Ciarka jest rzecznikiem prasowym komendanta głównego policji, zasadne jest domniemanie, że działał na jego rozkaz.


Należy podnieść, że zarzucane czyny popełniła jedna grupa – policjanci. Grupa ta jest zorganizowana hierarchicznie. Na jej czele stoi komendant główny, zaś jego podkomendni działają na jego rozkazy. Ludzie ci są uzbrojeni – mają broń palną. A że działanie pierwotne (pkt. 1) wyczerpuje znamiona opisanego wyżej przestępstwa wymuszenia przyjęcia mandatu (art. 231 § 2 k.k.), nie ulega wątpliwości, iż zachodzi sytuacja opisana w Kodeksie karnym w art. 258 k.k.:


§ 1. Kto bierze udział w zorganizowanej grupie albo związku mającym na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Jeżeli grupa albo związek określony w § 1 mają charakter zbrojny albo mają na celu popełnienie przestępstwa o charakterze terrorystycznym, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 3. Kto grupę albo związek określone w § 1 w tym mające charakter zbrojny zakłada lub taką grupą albo związkiem kieruje, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.


Co bulwersujące, opisane czyny podejrzanych są obrazą również art. 5. Konstytucji RP, który stanowi iż Rzeczpospolita Polska (…) zapewnia wolności i prawa człowieka i obywatela oraz bezpieczeństwo obywateli (…) w zw. z art. 7 K. RP, który stanowi, iż Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, w zw. z art. 8 ust. 1 K. RP, który stanowi iż Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej, w zw. z art. 9 K RP, który stanowi iż Rzeczpospolita Polska przestrzega wiążącego ją prawa międzynarodowego, w zw. z art. 5 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8, oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. 1993 nr 61 poz. 284), który stanowi iż Każdy ma prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego. Nikt nie może być pozbawiony wolności, (…) z wyjątkiem przypadków wskazanych w tym ustępie i w trybie ustalonym przez prawo, w zw. z art. 8 ust. 1 tej Konwencji, który stanowi iż Każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego (…) i 2, zgodnie z którym Niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności osób, w zw. z art. 9 ust. 1, który stanowi iż Każdy ma prawo do wolności myśli (…); prawo to obejmuje (…) wolność uzewnętrzniania indywidualnie lub wspólnie z innymi, publicznie lub prywatnie, swego wyznania lub przekonań przez (…) praktykowanie (…) i ust. 2., który stanowi iż Wolność uzewnętrzniania (…)przekonań może podlegać jedynie takim ograniczeniom, które są przewidziane przez ustawę i konieczne w społeczeństwie demokratycznym z uwagi na interesy bezpieczeństwa publicznego, ochronę porządku publicznego, zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób, w zw. z art. 10 ust. 1, który stanowi iż Każdy ma prawo do wolności wyrażania opinii. Prawo to obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe, w zw. z art. 14, który stanowi iż Korzystanie z praw i wolności wymienionych w niniejszej Konwencji powinno być zapewnione bez dyskryminacji wynikającej z takich powodów jak płeć (…) bądź z jakichkolwiek innych przyczyn, w zw. z art. 2 ust.1 Protokołu 4 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności gwarantujących niektóre prawa i wolności, inne niż już zawarte w Konwencji i w Pierwszym Protokole dodatkowym do Konwencji sporządzonego w Strasburgu w dniu 16 września 1963 r. (Dz.U.1995.36.175/2), który stanowi iż Każdy, kto przebywa legalnie na terytorium państwa, ma prawo do swobodnego poruszania się i do swobodnego wyboru miejsca zamieszkania na tym terytorium, i ust. 3, który stanowi iż Korzystanie z tych praw nie może podlegać innym ograniczeniom niż te, które określa ustawa i które są konieczne w społeczeństwie demokratycznym z uwagi na bezpieczeństwo państwowe i publiczne, utrzymanie porządku publicznego, zapobieganie przestępczości, ochronę zdrowia lub moralności lub ochronę praw i wolności innych osób.


Pierwszymi czynami karalnymi w sprawie są te popełnione przeciwko Pani Paulinie Ilnickiej w dniu 7 kwietnia 2020 r. około godziny 17 przez funkcjonariusza podległego pod Komendanta Powiatowego Policji z Olsztyna, którzy po uzyskaniu od pokrzywdzonej danych osobistych, które podała im ustnie, podjęli nieudaną próbę wymuszenia na niej przyjęcia niesłusznie wystawionego mandatu na kwotę 500 PLN. Pani Paulina była bowiem w drodze na salę treningową, na której prowadzi zajęcia on-line. Czyn policjantów wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 231 par. 2 k.k. Pani Paulina odmówiła przyjęcia mandatu. Usiłujący świadomi fiaska wezwali na pomoc patrol drogówki.


Gdy przyjechał patrol, wysiadł z radiowozu policjant pozostawiając włączony silnik i wbrew obowiązującym przepisom nie zakładając czapeczki. Policjant, który przedstawił się na nagraniu jako Szmidt, zapytał ją jak się nazywa. Pokrzywdzona ponownie wylegitymowała się podając ustnie swoje dane, i dodała, że odmawia przyjęcia mandatu, bowiem nie przekroczyła granic obowiązującego prawa. Pokrzywdzona przeczuwając kontynuowanie przez policjantów usiłowania popełnienia przestępstwa wymuszenia, włączyła rejestrację video zdarzenia. Następnie policjant usiłował złapać za plecak Pokrzywdzonej celem dokonania bezprawnej kontroli osobistej. Pokrzywdzona chwyciła go za rękę, aby ochronić swoje ustawowo gwarantowane prawa przed nieuzasadnionym i bezprawnym ich naruszeniem. Po to, aby nie dotykał jej prywatnego mienia nie będąc do tego uprawnionym. Pokrzywdzona działała w granicach obrony koniecznej, do której jest uprawniona w trybie art. 25 § 1 k.k., który stanowi, iż. Nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem.


Policjant dokonujący napaści na ustawowo chronione prawa Pokrzywdzonej przy biernej postawie pozostałych funkcjonariuszy, aby uniemożliwić legalną i uzasadnioną prawnie obronę, obezwładnił ją, przewrócił na ziemię, założył jej kajdanki i po przyciśnięciu kolanem jej dwukrotnie złamanego kręgosłupa, kontynuował bezprawną kontrolę osobistą. Zignorował informację od Pokrzywdzonej, że miała dwukrotnie złamany kręgosłup, że nacisk na uszkodzone kręgi może spowodować uraz w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt. 2 k.k., który stanowi iż Kto powoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci ciężkiego kalectwa, ciężkiej choroby nieuleczalnej lub długotrwałej, choroby realnie zagrażającej życiu, trwałej choroby psychicznej, całkowitej albo znacznej trwałej niezdolności do pracy w zawodzie lub trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia ciała, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3. O bestialstwie policjantów przemawia to, że mimo informowania ich przez Pokrzywdzoną, że położyli ją w miejscu niezdezynfekowanym po oddanym przez psa moczu, odmówili jej podłożenia materiału izolującego jej twarz przed kontaktem z nim, poniżając w ten sposób jej godność oraz narażając na zakażenie chorobami odzwierzęcymi. Policjant – poza stosowaniem gróźb karalnych tj. złamania jej kręgosłupa i ręki, oświadczył jej, że gdyby była innej płci, nie byłaby już taka ładna. Co jest dowodem sprzeniewierzenia się przez policjanta zakazowi dyskryminacji z uwagi na płeć z art. 32 K RP, który w ust. 1 stanowi iż Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne, zaś w ust. 2, że Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.


Warto zapoznać się ze stanowiskiem Pełnomocnika Rządu Do Spraw Równego Traktowania, zamieszczonym na stronie:


https://www.rownetraktowanie.gov.pl/dyskryminacja-ze-wzgledu-na-plec


Pełnomocnik stwierdza w nim, że dyskryminacja ze względu na płeć to nierówne traktowanie kobiet lub mężczyzn ze względu na ich przynależność do danej płci, które nie jest uzasadnione obiektywnymi przyczynami. Dyskryminacja nie odnosi się wyłącznie do sytuacji, w której kobiety są dyskryminowane przez mężczyzn albo mężczyźni przez kobiety, ale ma miejsce także wówczas, kiedy, stosując kryterium płci, jakaś kobieta dyskryminuje inne kobiety, a mężczyzna innych mężczyzn.


Z dyskryminacją ze względu na płeć mamy do czynienia zarówno wtedy, gdy dana osoba jest gorzej traktowana, gdyż przynależy do określonej płci (dyskryminacja bezpośrednia), jak i wtedy, gdy płeć nie jest oficjalnym kryterium nierówności – np. wówczas, kiedy pozornie neutralne prawo, polityka czy praktyka dają negatywny efekt dla osób należących do określonej płci (dyskryminacja pośrednia). Dyskryminacja ze względu na płeć może przejawiać się w formie mechanizmów dyskryminujących kobiety lub mężczyzn, jako całe grupy oraz w formie dyskryminacji konkretnej osoby ze względu na jej płeć. Dyskryminacja ze względu na płeć związana jest ze stereotypami dotyczącymi płci, to znaczy uogólnionymi przekonaniami dotyczącymi tego, jakie są kobiety i jacy są mężczyźni. Posługiwanie się stereotypami w relacji z konkretną osobą jest niesprawiedliwe, może być również krzywdzące.


Przejawem dyskryminowania jest też zachęcanie innych do dyskryminacji ze względu na płeć, a także każde nieakceptowane zachowanie o charakterze seksualnym lub odnoszące się do płci pracownika, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności lub poniżenie albo upokorzenie drugiej osoby. Molestowanie seksualne może wyrażać się w konkretnych czynach, słowach oraz w tworzeniu bądź umożliwianiu powstawania nieprzyjemnej atmosfery o podtekście seksualnym. Molestować seksualnie mogą zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Jednak zarówno ze względu na stereotypy płciowe, (według których to mężczyzna jest stroną inicjującą kontakty seksualne), jak i strukturę władzy (molestującym jest zazwyczaj ktoś na wyższym lub równorzędnym stanowisku), o wiele częściej jego ofiarą padają kobiety. Molestowanie przybiera czasem formę lekceważenia lub nadmiernej poufałości.


Dyskryminacją jest także wygłaszanie wszelkich generalizujących komentarzy i żartów opartych na stereotypach płci oraz ocenianie kobiet (i mężczyzn) przez pryzmat ich urody i publiczne komentarze na ten temat. Dyskryminujący charakter mają również negatywne komentarze i złośliwości odnoszące się do specyfiki biologicznej kobiet lub mężczyzn i jej związków ze zdolnościami intelektualnymi. Dyskryminujący charakter mają także wypowiedzi marginalizujące, lekceważące czy wyśmiewające problem przemocy wobec kobiet, molestowania seksualnego bądź dyskryminacji ze względu na płeć.


Początki działań mających na celu przeciwdziałanie dyskryminacji ze względu na płeć wiążą się z ochroną praw kobiet, jako grupy która częściej padała i nadal pada ofiarą dyskryminacji. Pierwszym znaczącym dokumentem międzynarodowym dotyczącym praw kobiet, była Międzynarodowa Konwencja w Sprawie Likwidacji Wszelkich Form Dyskryminacji Kobiet (CEDAW), uchwalona przez Zgromadzenie Ogólne ONZ 18 grudnia 1979 roku. Akt ten wszedł w życie 3 września 1981 roku, po uzyskaniu ratyfikacji przez 20 Państw-stron, wśród których znajdowała się Polska, która przystąpiła do Konwencji w 1980 r. W tym samym dniu powyższa konwencja zaczęła obowiązywać również w stosunku Polski. Ratyfikując Konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, określaną także jako Międzynarodowa Karta Praw Kobiet, państwa zobowiązały się do podjęcia działań na rzecz eliminacji jakiegokolwiek różnicowania w traktowaniu, ograniczenia czy też wykluczenia dokonywanego ze względu na płeć, zarówno w sferze publicznej, takiej jak życie polityczne czy rynek pracy, jak i prywatnej, domowej.

Traktat Amsterdamski wprowadził, do części I Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zatytułowanej „Zasady”, artykuł 13, który stwarza możliwości działań wspólnotowych nakierowanych na zwalczanie dyskryminacji. Zgodnie z artykułem 13 Wspólnota może podjąć środki niezbędne do zwalczania wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, religię, przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.


Tekst Konwencji składa się z 30 artykułów podzielonych na 4 części. Artykuł 1 zawiera definicję pojęcia „dyskryminacja kobiet”, którą jest „wszelkie zróżnicowanie, wyłączenie lub ograniczenie ze względu na płeć, które powoduje lub ma na celu uszczuplenie albo uniemożliwienie kobietom, niezależnie od ich stanu cywilnego, przyznania, realizacji lub korzystania na równi z mężczyznami z praw człowieka oraz podstawowych wolności w dziedzinach życia politycznego, gospodarczego, społecznego, kulturalnego, obywatelskiego i innych”. Istotne znaczenie ma również art. 2 Konwencji. Brzmienie tego przepisu wyraża normę prawną, nakładającą na Państwa-Strony szereg obowiązków. "Państwa-Strony potępiają dyskryminację kobiet we wszelkich jej formach oraz zgadzają się prowadzić, za pomocą wszelkich odpowiednich środków i bez zwłoki, politykę likwidującą dyskryminację kobiet i w tym celu zobowiązują się:


a) wprowadzić zasadę równości mężczyzn i kobiet do swych konstytucji państwowych lub innych odpowiednich aktów ustawodawczych, jeżeli dotychczas tego nie uczyniły, oraz zapewnić w drodze ustawodawczej lub za pomocą innych środków realizację tych zasad w praktyce,


b) podjąć stosowne kroki ustawodawcze i inne działania, obejmujące tam, gdzie to niezbędne, sankcje i zabraniające wszelkiej dyskryminacji kobiet,


c) ustanowić ochronę prawną praw kobiet na zasadach równości z mężczyznami oraz zapewnić w drodze postępowania przed właściwymi sądami państwowymi i innymi organami publicznymi skuteczną ochronę kobiet przed wszelkimi aktami dyskryminacji


d) powstrzymać się od zaangażowania w jakiekolwiek działania i praktyki dyskryminujące kobiety i zapewnić, aby władze i organy publiczne działały zgodnie z tym obowiązkiem


e) podejmować wszelkie stosowne kroki, aby likwidować dyskryminację kobiet przez jakiekolwiek osoby, organizacje i przedsiębiorstwa,


f) podejmować wszelkie stosowne kroki, łącznie z ustawodawczymi, w celu zmiany lub uchylenia istniejących ustaw, zarządzeń, zwyczajów lub praktyk, które dyskryminują kobiety,


g) uchylić wszelkie przepisy karne, które dyskryminują kobiety."



Istotną kwestią jest wprowadzenie przez Konwencję możliwości stosowania przez Państwa-strony tymczasowych środków dyskryminacji pozytywnej. Art. 4 § 1 Konwencji stanowi, iż stosowanie przez Państwa-strony środków zmierzających do przyspieszenia faktycznej równości mężczyzn i kobiet nie będzie uważane za akt dyskryminacji, środki te jednakże muszą być tymczasowe (uchylone z chwilą osiągnięcia celów w zakresie równości szans i równego traktowania) i nie mogą w żaden sposób pociągać za sobą utrzymania nierównych lub odrębnych standardów.


W art. 5 Konwencja odwołuje się natomiast do walki ze stereotypami stanowiąc m.in., iż „Państwa-strony podejmą wszelkie stosowne kroki w celu zmiany społecznych i kulturowych wzorców zachowania mężczyzn i kobiet w celu osiągnięcia likwidacji przesądów i zwyczajów lub innych praktyk, opierających się na przekonaniu o niższości lub wyższości jednej z płci albo na stereotypach roli mężczyzny i kobiety”. Konwencja jest regulacją kompleksową. Stoi na straży praw zarówno osobistych i politycznych, jak i gospodarczych, społecznych i kulturalnych. II część Konwencji dotyczy m.in. kwestii uczestnictwa kobiet w życiu publicznym i politycznym (art. 7), uczestniczenia kobiet w polityce międzynarodowej (art. 8), praw związanych z nabywaniem, zmianą lub zachowaniem obywatelstwa (art. 9). Część III Konwencji zawiera natomiast postanowienia w materii praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, a zatem dotyczące dostępu dla kobiet na równi z mężczyznami do edukacji (art. 10), likwidacji dyskryminacji kobiet w dziedzinie zatrudnienia (art. 11), dostępu do opieki zdrowotnej (art. 12), likwidacji dyskryminacji kobiet żyjących na obszarach wiejskich (art. 14). Część IV odnosi się natomiast do równości kobiet na płaszczyźnie prawa (art. 15) oraz likwidacji dyskryminacji kobiet we wszystkich sprawach wynikających z zawarcia małżeństwa i stosunków rodzinnych (art. 16). W części V Konwencji zawarto artykuły dotyczące Komitetu CEDAW. Wdrażanie postanowień Konwencji nadzorowane jest przez specjalny Komitet ONZ ds. Eliminacji Dyskryminacji Kobiet. W 1999 roku Zgromadzenie Ogólne przyjęło protokół dodatkowy do tej konwencji, dopuszczający możliwość wnoszenia indywidualnej lub grupowej skargi. Zgodnie z art. 18 Konwencji Państwa-strony są zobowiązane przedstawić Komitetowi co cztery lata (lub częściej, jeśli Komitet się o to zwróci) sprawozdanie dotyczące „kroków ustawodawczych, sądowych, administracyjnych lub innego rodzaju” podjętych przez dane państwo w celu realizacji Konwencji.


Przez wiele lat aktywność UE w dziedzinie walki z dyskryminacją skupiała się na zapobieganiu dyskryminacji ze względu na narodowość i płeć. W 1997 r., państwa członkowskie Unii Europejskiej jednogłośnie przyjęły Traktat z Amsterdamu. Art. 2 Traktatu stwierdza, że równość kobiet i mężczyzn jest jednym z podstawowych celów Unii mających przyczynić się do harmonijnego i trwałego rozwoju gospodarczego, podnoszenia standardu i jakości życia, spójności gospodarczej i społecznej. Dla osiągnięcia tych celów państwa członkowskie zobowiązane są do zbliżania swoich ustawodawstw w stopniu koniecznym dla funkcjonowania wspólnego rynku. Ponadto zobowiązane są popierać koordynację polityk zatrudnienia, prowadzić politykę społeczną, wzmacniać ekonomiczną i społeczną spójność Europy. Natomiast art. 3 (określający sposoby realizacji postawionych przed Wspólnotą celów) w ustępie 2 wskazuje, iż „we wszelkich działaniach określonych w niniejszym artykule Wspólnota zmierza do zniesienia nierówności oraz wspierania równości mężczyzn i kobiet”. Traktat Amsterdamski wprowadził, do części I Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zatytułowanej „Zasady”, art. 13, który nadał Wspólnocie nowe uprawnienia do walki z dyskryminacją. Zgodnie z art. 13 Wspólnota może podjąć środki niezbędne "do zwalczania wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną”.


Aby wprowadzić w życie postanowienia art. 13, Unia Europejska przyjęła Dyrektywę Rady 2000/43/EC z 29 czerwca 2000 r., wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, tj. dyrektywę proponującą minimalne standardy prawnej ochrony przed dyskryminacją w Unii Europejskiej.


Podsumowując część artykułu dotyczącą zdyskryminowania Pani Pauliny Ilnickiej przez policjanta z uwagi na płeć, ograniczę się jedynie do wskazania aktów prawnych, z którymi należy zapoznać się analizując niniejszą sprawę:


· Konwencja ONZ o prawach politycznych kobiet przyjęta 31 marca 1953 r. w Nowym Jorku.

· Konwencja ONZ (Nr 111) dotycząca dyskryminacji w zakresie zatrudnienia i wykonywania zawodu przyjęta w Genewie dnia 25 czerwca 1958 r. (Dz. U. z dnia 20 września 1961 r.)

· Konwencja ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 18 grudnia 1979 r. (Dz. U. z dnia 2 kwietnia 1982 r.)

· Protokół Fakultatywny do Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, przyjęty przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 6 października 1999 r.

· Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy

· Dyrektywa Rady 97/80/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca ciężaru dowodu w sprawach dyskryminacji ze względu na płeć

· Dyrektywa Rady z dnia 11 grudnia 1986 r. w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn pracujących na własny rachunek, w tym w rolnictwie, oraz w sprawie ochrony kobiet pracujących na własny rachunek w okresie ciąży i macierzyństwa (86/613/EWG)

· Dyrektywa Rady z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (79/7/EWG)

· Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie nierównego traktowania i dostępu kobiet i mężczyzn do sztuk widowiskowych (2008/2182(INI))

· Rezolicja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2008 r. w sprawie równości płci oraz równouprawnienia kobiet w kontekście współpracy na rzecz rozwoju (2007/2182(INI))

· Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie kobiet w polityce międzynarodowej (2006/2057(INI))

· Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji kobiet romskich w Unii Europejskiej (2005/2164(INI))

· Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie obecnej sytuacji oraz przyszłych działań w zakresie zwalczania przemocy wobec kobiet (2004/2220(INI))

· Zalecenia Rady z dnia 13 grudnia 1984 r. w sprawie popierania pozytywnych działań na rzecz kobiet (84/635/EEC)

· Rozporządzenie nr 1922/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn

Nielegalna kontrola osobista Pokrzywdzonej wykonana z obrazą przepisów prawa ją regulujących, naruszenie jej nietykalności osobistej, dotykanie i przeszukiwanie jej osobistych przedmiotów, bezprawne zatrzymanie i aresztowanie i przewiezienie na tzw. „dołek” w Komendzie Miejskiej Policji w Olsztynie dowodzą, że policjanci łamiąc prawo sprzeniewierzyli się rocie przysięgi, którą zgodnie z art. 27 pkt. 1 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. 1990 nr 30 poz. 179) składali przed podjęciem służby: "Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków policjanta, ślubuję: służyć wiernie Narodowi, chronić ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia. Wykonując powierzone mi zadania, ślubuję pilnie przestrzegać prawa, dochować wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Ślubuję strzec tajemnic związanych ze służbą, honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej."


Wkrótce oficer prasowy KMP w Olsztynie podkom. Rafał Prokopczyk wydał oświadczenie, w którym potwierdził, że kontroli osobistej dokonał policjant. A zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt. 5 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.2020.0.360 t.j.) Policjanci wykonując czynności, o których mowa w art. 14, mają prawo: (…) dokonywania kontroli osobistej, a także przeglądania zawartości bagaży i sprawdzania ładunku w portach i na dworcach oraz w środkach transportu lądowego, powietrznego i wodnego, w razie istnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary. Właściwe jest przytoczenie treści art. 14 tejże ustawy:


1. W granicach swych zadań Policja wykonuje czynności: operacyjno-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze i administracyjno-porządkowe w celu:

1) rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw, przestępstw skarbowych i wykroczeń;

2) poszukiwania osób ukrywających się przed organami ścigania lub wymiaru sprawiedliwości, zwanych dalej „osobami poszukiwanymi”;

3) poszukiwania osób, które na skutek wystąpienia zdarzenia uniemożliwiającego ustalenie miejsca ich pobytu należy odnaleźć w celu zapewnienia ochrony ich życia, zdrowia lub wolności, zwanych dalej „osobami zaginionymi”. (…)

3. Policjanci w toku wykonywania czynności służbowych mają obowiązek respektowania godności ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka. (…)


Zaznaczam, że niezbędną przesłanką podjęcia czynności kontroli osobistej przez policjanta jest stwierdzenie przez niego zaistnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia. Ustawodawca zróżnicował przesłanki umożliwiające legitymowanie i dokonywanie kontroli osobistej. Zaznaczam, że jak wynika z § 2 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 5 Ustawy o Policji, policjant który chce przystąpić do czynności kontroli osobistej ma obowiązek wyjaśnić dlaczego jego zdaniem zaistniała przesłanka uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia. Nie ma tutaj pola na dowolność, a przekroczenie uprawnień przez policjanta w tym zakresie może być przesłanką złożenia zażalenia do prokuratora na podstawie art. 15 ust. 7 Ustawy o Policji lub wystąpienie z powództwem cywilnym w związku z naruszeniem lub zagrożeniem naszych dóbr osobistych, oraz złożeniem do prokuratury doniesienia o popełnieniu przestępstwa z art. 231 § 2 wraz z wnioskiem o bezwzględne ściganie i ukaranie sprawcy, jak również o pogwałcenie wielu przepisów prawa międzynarodowego w tym konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych.


Sposób dokonywania kontroli osobistej precyzuje rozporządzenie wydane na podstawie art. 15 ust. 8 Ustawy o Policji. Zgodnie z normą zawartą w tym przepisie kontrola osobista powinna być przeprowadzona z poszanowaniem godności osoby kontrolowanej, przez osobę tej samej płci. Ponadto obowiązkiem policjanta jest dopuszczenie do kontroli osoby trzeciej wskazanej przez osobę kontrolowaną. Odstąpienie od ww. reguł nie pozostawia policjantom dowolności interpretacji. Jedynie w przypadku wskazanym w § 16 ust. 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2005 r. w sprawie sposobu postępowania przy wykonywaniu niektórych uprawnień policjantów, mamy do czynienia z katalogiem otwartym przesłanek (zwrot “w szczególności”) dotyczącym sytuacji, w których kontrola musi być przeprowadzona niezwłocznie. Wtedy kontrola może być dokonana w dowolnym miejscu, przez policjanta odmiennej płci. Przesłanka niezwłocznego przeprowadzenia kontroli może być też podstawą odmowy uczestniczenia osoby trzeciej w kontroli, przy założeniu, że jej obecność utrudniałaby lub uniemożliwiałaby przeprowadzenie kontroli w sposób niezwłoczny.